de week van zondag Exaudi

God en de goden

Het is een veeg teken als mensen zich tot de religie wenden. Het betekent dat de aloude goden weer eens bezig zijn het verloren terrein te herwinnen. Misschien hebben we het er, als kerken, naar gemaakt. Ik kan dat niet zo precies overzien. Maar in ieder geval moet ons antwoord dan niet zijn: een scheutje religie, een scheutje occultisme, een scheutje esoterie erbij. Dan kan het alleen maar erger worden. Dan horen we zo meteen niets meer dan onszelf. Als je Miskotte’s Edda en Thora uitleest, zul je zien dat zijn pijlen zich tenslotte niet zozeer richten op het fascisme als de geperverteerde leer van de Edda, maar vooral op het christendom dat meent een alliantie te kunnen aangaan met het heidendom.

De halfslachtigheid, dit marktgevoelig bijstellen van het christendom, dat is inderdaad het ergste. ‘Kies u heden wie gij dienen zult’, riep Jozua het volk Israël toe, ‘de Heer, of de goden van vroeger’. Dit dilemma zouden de kerken in alle ernst opnieuw moeten stellen. Wil je de Wereldziel dienen, de Meesters, de Geesten in de lucht, de Astrale machten, de kosmische orde, de goddelijke vonk in jezelf….. ik zou het je krachtig afraden maar als je persé wilt, ga dan je gang. Maar laat niemand mij proberen wijs te maken dat je aldus je christelijk geloof verdiept. Je spoelt het, zonder enige twijfel met de beste bedoelingen, door de gootsteen weg.

Nu je God hebt leren kennen, ja meer nog, nu je door God gekend bent, hoe kun je thans terugkeren naar die zwakke en armelijke wereldgeesten waaraan je jezelf nu weer dienstbaar wilt maken?

En nu…

Zo omschrijft Rochus Zuurmond (zie vorige week) in 1993 de ‘gemiddelde christen’ en bijbehorende kerk die alle opties open wil houden. Een hippe mix van allerlei soorten fast-food om je maag te vullen. Met goede voeding heeft dat alles echter weinig tot niets te maken en ik vergis met toch niet als ik opmerk dat het er in de verstreken 25 jaar niet beter op is geworden. 

De vraag die in het leerhuis op kwam was natuurlijk: waar staan we nu? Wat nemen we nu waar? Welke geest roert zich nu in maatschappij en kerk? Is het aloude heidendom weer onder ons en welke gedaante neemt het nu aan? 

Na consultatie van Rochus en gesprek in het leerhuis moeten we het antwoord vooralsnog schuldig blijven. Het is nog diffuus. Maar we merken op dat visieloosheid een soort gemeenschappelijke noemer is voor veel gebieden. Kijk eens naar het Nederlands politiek bestel. Economisch lopen we achter feiten en graaiers aan en van (on)geluk naar (on)geluk. Sociaal verwijderen we ons steeds verder van elkaar. Europees zitten we vast en weet niemand hoe het verder moet en mondiaal verhardt het steeds verder tot eigen land en volk eerst.

Is het dan een gekke gedachte dat de roep om een sterke man of vrouw steeds heftiger zal klinken……..