de week van zondag Oculi

Het einde als het goede begin

Vanavond is het stuk van Brenner aan de orde, je weet wel: over de mysticus (van mystici iets te leren1 / van mystici iets te leren2). 

Eén zei: ‘Ik word er vrolijk van steeds als ik het stuk lees. Het is zo bevrijdend, het is vreugde op een dieper nivo’. Een ander: ‘Het lijkt wel een samenvatting van de hele site, alsof het de bedoeling is van de site om hier terecht te komen’. 

Wellicht is het de bedoeling dat we heel die druk-doenerigheid achter ons laten, dat we het lawaai en de rommel die in ons hart ligt en leeft opruimen zodat we het zachte fluisteren van die stille stem kunnen gaan horen. Immers, het stil gesprek met de Heer is weggelegd voor wie Hem vrezen (in liefdevol ontzag met Hem samen willen zijn). Hij is al in ons aanwezig, Hij is de diepste grond van mijn bestaan. Als de eeuwige ‘Ik ben’ er niet is, zou ik niet zijn.

De weg

Misschien is het daarom goed dit stuk als uitgangspunt, als beginpunt, als begin van de weg, te kiezen en de vraag te stellen: Wil ik dit ook, wat hier staat geschreven, is dat mijn diepste verlangen….? Want als je iets graag wilt, is de weg er naar toe licht, veel lichter dan wanneer je, gebukt onder een rugzak vol regels, voortstrompelt door mul zand zonder doel voor ogen. 

Oculi (zijn ogen zijn in grote bewogenheid op ons gericht), daarom is de weg begaanbaar ook al is hij soms kronkelig en vreemd, maar de eindbestemming is zeker en veilig.